„…Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci,
nie wejdziecie do królestwa niebieskiego” Mt 18,3
Kiedy zacząłeś interesować się światem i wszystkim, co Cię otacza, zaczęło pojawiać się wiele pytań, na które nie znałeś odpowiedzi. Przybiegałeś do mnie z mnóstwem problemów, które były zbyt trudne dla Twojego poznania i pytałeś, pytałeś, pytałeś.
Każdy rodzic wie, że kilkuletnie pytania mają natężenie ruchu ulicznego w godzinach szczytu. Jest ich tak dużo i pojawiają się tak często, że mama, czy tata momentami nie mają już siły na odpowiedzi. Mimo wszystko próbują, tym bardziej, że widzą jak bardzo dziecko poszukuje odpowiedzi, jak silna jest potrzeba poznania. Najpiękniejszą nagrodą jest dla nich to, że dziecko słucha i wierzy. Wierzy nawet w to, czego kompletnie nie rozumie. Kiedy to się kończy? Kiedy pociecha przestaje wierzyć? Trudno uchwycić ten moment. Najpierw jest wątpliwość, później szukanie innych autorytetów, aż w końcu pojawia się kwestionowanie wiedzy i mądrości rodzicielskiej.
Tak było również z Tobą synku. Dziś szukasz własnych odpowiedzi. Bywa, że zarzucasz mi, że nie mam racji, że się mylę. W swej opinii Ty ją masz i Ty się nie mylisz. Wierzysz głównie w swoją mądrość, moją delikatnie kwestionując. Czuję się tak, jakbyś moją mądrość uważał za starą i niedzisiejszą.
*
Bóg jest mądrością. On zna odpowiedzi na wszystkie nasze pytania, choć czasem wydaje nam się, że pozostają one bez odpowiedzi. Tak naprawdę to jednak my mamy problem
z usłyszeniem wielu z nich. Te zaś, które słyszymy śmiało kwestionujemy. Przecież to właśnie my wiemy jak żyć i co jest dla nas najlepsze. To my znamy receptę na osobiste szczęście. A Boża mądrość? Może kiedyś niosła ze sobą światło, ale świat się zmienia
i stary Bóg wielu rzeczy nie rozumie…
Dorosła mądrość odbiera nam wiarę i ufność wieku dziecięcego. Boże pozwól nam być jak dzieci! Przywróć w nas bezwzględną pewność, że Ty jesteś mądrością, Ty wiesz najlepiej
i naucz słuchać Twoich odpowiedzi.
cdn.