Archiwum autora: Dorota

Kiedy zwykły kubek kawy uśmiecha się do Ciebie, to czy to może być zły dzień? Dzień rozpoczął sie jakoś tak…. nijak. Bez zapału, radości i planów. A wręcz ze złością na… No właściwie nie wiem na co. Na to, że … Czytaj dalej →

Nie mogę przestać myśleć o księdzu Janie. Nie znałam Go, choć czuję się tak jakbym znała. Nigdy z nim nie rozmawiałam, a powiedział mi tak wiele…. Szedł drogą, którą ja sama chciałabym iść i dbał o rzeczy, które dla mnie … Czytaj dalej →

To już 20 lat, Aniu. Twoje podwójne narodziny – dla ziemi i dla nieba. Dzisiaj znowu tak bardzo zatęskniłam, że wręcz chciałabym być już tam, z Tobą. I wreszcie Cię przytulić, potrzymać za rękę, porozmawiać… * Dzisiaj jest Wielki Piątek. Dzień śmierci, … Czytaj dalej →

Mt 26,14-25 „……. Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu . A gdy jedli, rzekł: Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was mnie zdradzi. Bardzo tym zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: Chyba nie ja, Panie? On zaś … Czytaj dalej →

Tak chciałabym z Tobą Pójść tą drogą krzyżową która w milczeniu każe słyszeć Rytm Twoich kroków i moje imię Za rękę, przez wszystkie tej drogi wyboje Przejść razem – we dwoje Chciałabym stać się Twoim Szymonem Twą Weroniką, płaczącą niewiastą … Czytaj dalej →

Ciężar i dramat drogi krzyżowej, jaką przeszedł pan Jezus jest nie do odtworzenia przeze mnie. Biczowanie, popychanie, ciężki krzyż, cierniowa korona w połączeniu z psychicznym obciążeniem, jakim jest wystawienie na pośmiewisko, obelgi i niesłuszne oskarżenie to dramat nie do ogarnięcia … Czytaj dalej →

Ona tylko otarła twarz Jezusowi. A jednak ten jej gest znaczył więcej niż mogła przypuszczać. Przetrwał i trwa już ponad dwa tysiące lat. Czy ja jestem dzisiejszą Weroniką? Czasem wydaje mi się, że tak niewiele mogę. Współczuję, płaczę nad nędzą … Czytaj dalej →

Ile trwa rok? Od Wielkiego Postu do Wielkiego Postu 🙂 Tak, przecież tak całkiem niedawno pisałam o tym, jak dołączyłam do inicjatywy „Misjonarz na post” https://https://mysliwypowiedziane.blog.deon.pl/2015/02/18/ty-tylko-mnie-poprowadz-tobie-powierzam-ma-droge/ , a minął już prawie rok i rusza kolejna edycja. Zachęcam WSZYSTKICH do takiej swoistej adopcji … Czytaj dalej →

To dla mnie takie normalne, że na co dzień czuję się niemal nieśmiertelna. Wstaję rano, jem śniadanie, wychodzę z domu. Krótkie „pa” i punkt po punkcie odhaczam kolejne zadania do wykonania, by zaraz potem wyznaczać sobie nowe. Czegoś nie zdążyłam? … Czytaj dalej →