Archiwum autora: Dorota

Dziś niełatwe dla mnie słowa: „Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął” (Łk 12,49-53). Wyobrażenie ognia przynosi wiele skojarzeń – z jednej strony potężną niszczycielską siłę, a z drugiej siłę dzięki której możemy żyć, dającą ciepło … Czytaj dalej →

Paradoks naszych czasów polega na tym, że chyba jeszcze nigdy nie mieliśmy tylu możliwości zabezpieczenia się przed złodziejem, co dziś. Mamy konta, lokaty a do nich zaszyfrowane podpisy, kody i piny, w domach rolety, ochronę, mury, bramy i psy obronno- … Czytaj dalej →

Ktoś z tłumu rzekł do Jezusa: „Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem”. Lecz On mu odpowiedział: „Człowieku, któż Mnie ustanowił nad wami sędzią albo rozjemcą?” Powiedział też do nich: „Uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości, bo … Czytaj dalej →

Od dwóch tygodni, prawie codziennie. Pamiętam jak kilka lat temu mentalnie przygotowywałam się do zmiany pracy. Czułam wtedy niezrozumiale dla mnie przynaglenie do zrobienia tego kroku i jednocześnie wewnętrzną potrzebę do zmiany. Chodziło o to, że nie chciałam już trwać … Czytaj dalej →

Czy ja jestem optymistką? Nie wiem. Są momenty, w których widzę tylko czarne chmury i chwile, kiedy mam ochotę zwinąć się w kłębek, ukryć gdzieś za szafą i udawać, że mnie nie ma. Ale tak naprawdę, jeśli tylko mocno dmuchnę, … Czytaj dalej →

Odebrałam dzieciaki z kolonii. Zapakowałam do samochodu i pociekły łzy. Moje, bo ich łzy lały się strumieniami już wcześniej. Kiedy dzieci dowiedziały się, że jadą na kolonię, nie skakały z radości. One właściwie mają kolonię cały czas. Wspólne pokoje, łazienki, … Czytaj dalej →

(Łk 10,1-12.17-20) Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwóch uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. […] Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością mówiąc: ”Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe … Czytaj dalej →

Kilka miesięcy temu zmieniłam pracę. W dotychczasowej to ja wprowadzałam nowych pracowników, przekazując to, co najważniejsze i pozwalając jak najpłynniej wejść w życie domu. Tym razem stanęłam wobec trudnej sytuacji bycia „nową”. Jak się czułam? Jak intruz. Jak ktoś, kto … Czytaj dalej →

Idziemy kupić buty. Już w pierwszym sklepie widzę zachwyt w małych oczkach. Są! Wymarzone czarne lakierki. Oczywiście mój pragmatyzm zakłada, że kupimy takie buty, w których będzie można wędrować po różnych ścieżkach, a nie tylko białotygodniowych. Lakierki nie wpasowują się … Czytaj dalej →

Poznałam Jadzię dawno temu. Byłyśmy wtedy małymi dziewczynkami i pewną część roku spędzałyśmy w bezpośrednim sąsiedztwie. Lubiłyśmy bawić się razem, ale był pewien problem. Z Jadzią trudno było się porozumieć. Niezrozumiały był bowiem jej język. W zabawie nadrabiałyśmy wiele gestami, … Czytaj dalej →