Archiwum autora: Dorota

Kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Zaprzeć się siebie, oderwać się od mojego „ja”, od wyobrażenia o osobie, od tego wszystkiego, co w sobie, dla siebie stworzyłam, co … Czytaj dalej →

Wiele lat temu, na lekcji religii siostra Jolanta zapytała dzieci co zrobiłyby, gdyby idąc w niedzielę do kościoła na ostatnią Mszę Świętą zobaczyły na ulicy chorego człowieka? Oczywiście udzielenie mu pomocy wiązałoby się z opuszczeniem mszy. Trzeba było widzieć tę … Czytaj dalej →

Jezus odchodzi, mimo że tłum będący świadkiem cudów jakie czynił próbował Go zatrzymać. Bywa, że ja też chciałabym mieć Go tylko dla siebie. Gdyby jednak w jakiś niewiarygodny dziś sposób spełniło się to moje „chcenie” to, czy nie zapragnęłabym stworzenia … Czytaj dalej →

Kiedy zaczynam wątpić w to, że mogę jeszcze wiele osiągnąć, wracam do tego, co osiągnęłam po przekroczeniu czwartej dekady życia. Zajęłam się pisaniem i publikowaniem tego, co napisałam Zaczęłam jeździć samochodem Nauczyłam się pływać Uwierzyłam, że mogę śpiewać – śpiewam … Czytaj dalej →

(Jk 1,17-18.21b-22.27) Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności. Ze swej woli zrodził nas przez słowo prawdy, byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń. A przyjmijcie … Czytaj dalej →

„Herod kazał pochwycić Jana i związanego trzymał w więzieniu, z powodu Herodiady, żony brata swego Filipa, którą wziął za żonę. Jan bowiem wypominał Herodowi: Nie wolno ci mieć żony twego brata” Jan powiedział to co czuł,  co uważał za słuszne, przywołał … Czytaj dalej →

Najpierw nowocześnie. Jadę autobusem, ze mną siostra zakonna. Chyba franciszkanka sądząc po habicie. Nie rozmawia z nikim, nie drzemie i nie prowadzi telefonicznego dialogu. Różańca też nie odmawia. Ale wyjmuje tablet i …. modli się Liturgią Godzin. A teraz tradycyjnie. … Czytaj dalej →

Rozważam drugą tajemnicę bolesną. Biczowanie. Widzę ten moment, kiedy bicz uderza w plecy, rani ciało, rozrywa skórę.  Ten widok przeraża. Zamykam oczy, tak jak na filmie, kiedy obrazy aż bolą. Chcę uciec od tego widoku, za trudny do zniesienia. Jeśli … Czytaj dalej →

Półtora miesiąca temu przeczytałam coś, co „przeorało” moje myślenie. Właściwie to „oranie” trwa. Wracam do tego tekstu co kilka dni, a w myślach niemal codziennie. Dlatego też przyszło mi do głowy, żeby się nim podzielić. To, co przeczytałam zmieniło moje … Czytaj dalej →

Kiedy zobaczyłam dla ilu osób byłam ostatnio Aniołem, wyzbyłam się fałszywej pokory. Nie przez swoje zasługi, ale przez to, że widziałam w tym Boże prowadzenie. Zobaczyłam szeroko otwartymi oczami, że naprawdę nie trzeba przenosić gór, sypać złotem i stawać na … Czytaj dalej →